Sleepless @ Insomnia

Eindelijk zou er op 2 april weer een exclusief feestje van Insomnia gaan plaatsvinden in de Catacomben te Amsterdam. De laatste was me zo goed bevallen, dat ik reikhalzend uitkeek naar de volgende, maar het duurde bijna een jaar voor dat het weer zo ver was. Ik had de hele week al slecht geslapen en dat kwam goed uit, want Insomnia staat voor een exclusief slapeloos feest. Het thema was deze keer “Untitled”, met andere woorden: vul ’t zelf maar in! Nou, bij deze dan.

Om een uur of elf arriveerden we in de kerk op de Haarlemmerstraat om binnen een trap te nemen naar beneden. Toch wel een sinister idee om een ietwat duister, maar wel vrolijk feest te vieren onder een heiligdom. Maar wie zegt dat heilig en feesten niet samen gaan? Beneden aangekomen werden we verwelkomd door wat aardige dames, organisator Maron en een welkomstdrankje in een omgeving bestaande uit witgepleisterde lage en minder lage gewelven, waarbij het zaak was goed bij je hoofd te blijven en niet te veel je nek uit te steken, anders zou op zondagmorgen de kerk weleens vol kunnen zitten met mensen met blauwe builen op hun hoofd, vragend om vergeving. De knusse gewelven, vaak met veel rode verlichting, strekten zich voor en naast ons uit in allerlei gangen, die weer leiden naar de garderobe, intieme zitjes, de bar, de dansvloer en de toiletten. Heel even puzzelen in het begin, maar een beetje doorgewinterde partyganger, weet al snel zijn weg te vinden of toch ……..?

Drie fases van bewustzijn

Naast het drankje was er ook een muzikale ontvangst door de eerste DJ Zeno. Hij draaide warm met rustige Groovy tunes in de DJ-booth die bijna op gelijke hoogte is met de dansvloer, dus de verrichtingen van de mixmeesters zijn goed te volgen. Al gauw was ’t de beurt aan de zeer ervaren DJ Mark van Dale die het eerste deel van het bewustzijn voor zijn rekening zou nemen met een Deephouse-set, althans zo was hij aangekondigd. Ik heb erg leuk plaatjes voorbij horen komen in de inmiddels gezellig drukke Catacomben en daar zat niet alleen Deephouse bij, maar meerdere varianten op de Progressive-stijlen, alleen miste ik een beetje, vooral op het laatst een lijn in zijn set. Maar mijn zintuigen werden geprikkeld. Ook door de mooie rode laserstraaltjes die regelmatig de zaal verfraaiden. Mijn smaaksensoren waren al geprikkeld door het welkomstdrankje (of twee) en daar kwam ook nog een smakelijk fruithapje bij. Altijd goed, zo’n vitamine-boost, vooral als je wakker moet blijven.

De tweede fase van het bewustzijn werd ingeluid door DJ Johan Cyber (oh wat had ik die al lang niet meer gehoord), die na een halfuurtje overging tot krachtige pompende Progressive En die flow is eigenlijk te vergelijken met de “ronde bassen” uit de UK-Hardhouse. Nu zal ik wel een storm van kritiek over me heen krijgen, maar ik meen het echt! Hij en wij lieten die heerlijke meeslepende flow niet meer los.

Na een paar van die pompende nummers kwam het geweldige Matthew Dekay’s “Bad” voorbij en toen wist ik dat de avond gewoon niet meer stuk kon! Johan Cyber nam ons mee in zijn uitgeworpen sleepnet waarin wij als vissen werden gevangen!
Ondertussen had het publiek ook kennisgemaakt met MC Robert, die op aparte wijze, half zingend, half sprekend geheel in harmonie met de muziek, mededelingen deed. Prachtig! Hij was overigens de enige persoon, die in de Catacomben nooit zijn hoofd zou stoten. Zelfs niet toen hij bovenop de DJ-booth stond, die toch zeker 1,20 m. hoog was met het plafond op ongeveer 2,40 m. De sympathieke Robert is ook de man achter de aan ons uitgereikte “Zippers”, een groen of geel drilpuddinkje met alcohol erin. Dit werd door ons met gemengde sensaties ontvangen. Je zag gelukzalige gezichten of vertrokken monden!

Pre-release Three Drives - Greece 2000-remix door Maron

Johan Cyber liet deze keer geen Techno horen, maar dat zal hij ongetwijfeld wel weer laten horen, als hij volgende week vòòr
Carl Cox draait in Ahoy. Hij was niet van plan om ons vrij te laten en gaf zijn boot met sleepnet over aan DJ Maron. Ik geloof trouwens ook dat we helemaal “murw” waren door zijn heerlijke set en helemaal niet eens losgelaten wilden worden. We wilden meer en dat kregen we ook als visvoer uitgestrooid door een enthousiaste DJ Maron, die de laatste bewustzijnsfase uit zou voeren. We hapten! Hij voer door diepe wateren tot een heel bijzonder nieuw nummer van Mark Norman “Teardrops”, dat nog niet uitgekomen is en dat Maron had weten te bemachtigen via ene Tijs. Echt een te gek nummer dat je diep in je lijf voelt! Niet ver daarna kwam het volgende lekkere hapje: Maron’s remix van Three Drives – Greece 2000 (van Ton TB en Erik de Koning), dat tezamen met de remixen van Matthew Dekay, Marcel Woods en Mark Norman ergens in april uit zal komen. Nou dit voorproefje werd door het Insomnia-publiek met een “vinnig” applaus ontvangen. Fantastisch! Ik ben ook erg benieuwd naar die andere remixen.

Na het vissen in diep water, werden we naar een meer luchtiger plek gesleept, waar we met o.a. “Skin” (Faithfullness-Tiësto remix) op een prettige manier werden vrijgelaten om, om tegen vijven klaar wakker en met een dol fijn gevoel, maar weer eens naar onze eigen zee te zwemmen.

Insomniac Queen Boat
Maron heeft beloofd dat Insomnia weer frequenter zal gaan plaatsvinden en inderdaad de volgende staat gepland als Insomniac Queen Boat op 30 april te Amsterdam. Daarna op 11 juni weer en vanaf september kunnen we weer maandelijks verrast worden door dit mooie feest.